۰
هیچ محصولی در سبد خرید وجود ندارد.
توسط 
بیانیهی جهانی «پریخوانی»
منظومهای برای انسان، امید و تعالی در جهان معاصر
سرودهی موسی اکرمی
پیشگفتار: از میراث یک فرهنگ تا گفتوگوی یک جهان
تمدنها زمانی زنده میمانند که بتوانند با زبان زمانهی خود سخن بگویند. میراث فرهنگی تنها مجموعهای از یادگارهای گذشته نیست؛ نیرویی زنده است که در هر عصر میتواند دوباره زاده شود و به پرسشهای تازهی انسان پاسخ دهد. هر فرهنگ بزرگ هنگامی به جهان خدمت میکند که از مرزهای تاریخی و جغرافیایی خود فراتر رود و در گفتوگویی خلاقانه با دیگر فرهنگها، تجربهی مشترک انسانی را غنیتر سازد.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» از چنین باوری سرچشمه میگیرد: باور به اینکه شعر هنوز میتواند یکی از ژرفترین شیوههای اندیشیدن انسان باشد؛ اینکه زبان شاعرانه تنها برای بیان احساسات نیست، بلکه راهی برای شناخت جهان، کشف معنا و بازاندیشی در سرنوشت انسان است.
در روزگاری که انسان بیش از هر زمان دیگری از نظر علمی و فناورانه توانمند شده است، ولی همزمان با بحرانهای عمیق معنایی، اخلاقی و تمدنی روبهرو است، نیاز به آفرینشهایی داریم که بتوانند میان عقل و خیال، دانش و حکمت، فرد و جامعه، انسان و طبیعت، گذشته و آینده پلی برقرار کنند.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» تلاشی برای ساختن چنین پلی است.
این اثر از دل سنت عظیم شعر پارسی برآمده است؛ سنتی که در درازنای سدهها شعر را نه صرفاً هنر کلام، بلکه شیوهای برای اندیشیدن دربارهی هستی، عشق، رنج، عدالت، آزادی و حقیقت دانسته است. ولی در همان حال، «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» خود را محدود به بازگویی گذشته نمیکند؛ بلکه میکوشد میراث شاعرانه و فلسفی ایران را در برابر پرسشهای انسان معاصر قرار دهد.
۱. «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا»: بازآفرینی امکان شعر بزرگ در جهان امروز
در تاریخ ادبیات، منظومههای بزرگ همواره بیش از داستانهایی منظوم بودهاند. آنها آیینههایی بودهاند که انسان در آنها نه تنها سرگذشت قهرمانان، بلکه تصویر خویشتن، آرزوها، ترسها، امیدها و امکانهای تعالی خود را دیده است.
از شاهنامه که روایت کرامت، خرد و نبرد انسان با تباهی است، تا مثنوی معنوی که جستوجوی حقیقت و سفر روح انسان را روایت میکند، و از منظومههای عاشقانهی نظامی گنجوی تا غزلهای حافظ شیرازی، شعر فارسی همواره کوشیده است تجربهی انسانی را در افقی گستردهتر از زندگی روزمره ببیند.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» در امتداد این سنت، ولی در شرایط تاریخی تازهای شکل گرفته است. انسان امروز با پرسشهایی روبهرو است که شاید در گذشته با چنین شدت و گسترهای وجود نداشتند:
۱) چگونه میتوان در جهانی آکنده از خشونت و اضطراب، امید را حفظ کرد؟
۲) چگونه میتوان میان آزادی فردی و مسئولیت انسانی تعادل برقرار کرد؟
۳) چگونه میتوان پیشرفت علمی را با خرد اخلاقی همراه ساخت؟
۴) چگونه میتوان در جهانی چندفرهنگی، هم هویت خویش را پاس داشت و هم به دیگری احترام گذاشت؟
۵) چگونه میتوان معنایی برای زندگی یافت، بدون آنکه به تعصب و انحصارگرایی پناه برد؟
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» پاسخی شعاری به این پرسشها ارائه نمیکند؛ بلکه فضای تأمل، تجربه و گفتوگو میآفریند.
۲. انسان در مرکز جهان «پریخوانی»
بنیاد اصلی «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» یک نگاه انسانگرایانه است: انسان موجودی است دارای کرامت، آزادی، خلاقیت و ظرفیت تعالی.
انسان در این منظومه نه موجودی منزوی و جدا از جهان، و نه صرفاً ابزاری در خدمت قدرتها و ساختارها است. او موجودی است که در پی معنا است؛ موجودی که میتواند از رنج بیاموزد، از شکست برخیزد، از تجربهی دیگری غنی شود و افقهای تازهای برای خویشتن و جهان بگشاید.
در جهانبینی «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا»، انسان نه مالک مطلق طبیعت است و نه قربانی بیاختیار سرنوشت. او موجودی مسئول است که در میان محدودیتها، امکان انتخاب، آفرینش و دگرگونی دارد.
از همین رو، امید در این اثر نه خوشبینی سادهلوحانه است و نه انتظار منفعلانه برای آیندهای بهتر. امید گونهای توانایی وجودی است: توان دیدن امکان در دل دشواری، توان ساختن آینده در دل اکنون، و توان حفظ شأن انسانی حتی در شرایط دشوار.
۳. عشق: نیروی پیونددهندهی هستی انسانی
یکی از بنیادیترین محورهای «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» عشق است؛ ولی عشق در اینجا صرفاً احساس شخصی یا رابطهای عاطفی میان دو انسان نیست.
عشق نیرویی است که انسان را از خودمحوری فراتر میبرد؛ نیرویی که امکان همدلی، شناخت دیگری و مشارکت در سرنوشت مشترک انسانی را فراهم میکند.
در سنت ایرانی، عشق همواره یکی از راههای شناخت بوده است. عاشق تنها کسی نیست که خواستار معشوق است؛ عاشق کسی است که از مرزهای محدود خویش عبور میکند و جهانی گستردهتر را تجربه میکند.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» این میراث را در زبان امروز بازمیاندیشد: در جهانی که خطر بیگانگی، نفرت و جدایی انسانها را تهدید میکند، عشق میتواند چونان یک نیروی اخلاقی و تمدنی مطرح شود.
۴. امید: آفرینش آینده در دل اکنون
جهان معاصر بیش از هر زمان دیگری به امید نیازمند است؛ ولی نه امیدی سطحی که دشواریهای جهان را انکار کند، و نه خوشبینی سادهانگارانهای که چشم بر رنج انسان ببندد. امید حقیقی، شناخت عمیق تاریکی و در عین حال باور به امکان روشنایی است.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» از امید چونان یک فضیلت انسانی و یک نیروی آفریننده سخن میگوید. امید در این منظومه انتظار منفعلانه برای نجاتی بیرونی نیست، بلکه توانایی انسان برای برخاستن، بازسازی خویش و ساختن جهانی بهتر است.
انسان امیدوار کسی نیست که جهان را بینقص میبیند، بلکه کسی است که با همهی آگاهی از نقصها، از مسئولیت خویش در برابر جهان دست نمیکشد.
در این معنا، امید پیوندی ژرف با آزادی دارد. انسانی که هیچ امکانی برای تغییر نمیبیند، بهتدریج آزادی درونی خود را از دست میدهد. ولی انسانی که امکان دگرگونی را باور دارد، حتی در دشوارترین شرایط نیز میتواند انتخاب کند، بیافریند و مقاومت اخلاقی نشان دهد.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» میخواهد یادآور شود که آینده چیزی نیست که صرفاً بر انسان فرود آید؛ آینده چیزی است که انسان، با اندیشه، عشق، اخلاق و کنش خویش میآفریند.
۵. رنج: راهی به سوی ژرفای انسان
هیچ سخنی دربارهی انسان کامل نیست اگر از رنج سخن نگوید.
رنج یکی از بنیادیترین تجربههای مشترک بشری است، تجربهای که مرزهای زبان، فرهنگ، نژاد و تاریخ را درمینوردد. هر انسانی، در هر سرزمینی و در هر دورهای، با شکلهایی از فقدان، شکست، تنهایی، بیعدالتی و ناپایداری روبهرو میشود.
ولی پرسش بنیادین این نیست که آیا میتوان رنج را از زندگی حذف کرد، بلکه این است که انسان چگونه میتواند در برابر رنج، شأن و معنای خویش را حفظ کند.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» رنج را ستایش نمیکند و درد را امری مقدس نمیسازد. رنج، هنگامی که بر انسان تحمیل میشود، واقعیتی تلخ است که باید از آن کاست. ولی تجربهی رنج میتواند سرچشمهی بیداری، همدلی و ژرفتر شدن انسان نیز باشد.
انسانی که رنج دیگری را درک میکند، خود ویژگیهای انسانیتری مییابد. جامعهای که رنج انسانها را میبیند، بیشتر به سوی عدالت میگراید. تمدنی که از دردهای خویش میآموزد، امکان بلوغ بیشتری مییابد.
از این دیدگاه، «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» دعوتی برای تبدیل رنج به شناخت، و شناخت به مسئولیت است.
۶. صلح: فراتر از نبود جنگ
صلح یکی از آرمانهای بنیادین «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» است؛ ولی صلح در این منظومه صرفاً به معنای توقف خشونت نیست.
صلح حقیقی زمانی پدید میآید که انسانها نه تنها از کشتن یکدیگر دست بکشند، بلکه دیگری را چونان انسانی دارای کرامت، حق و ارزش ذاتی به رسمیت بشناسند.
صلح بدون عدالت، صلحی شکننده است.
صلح بدون آزادی، صلحی خاموش است.
صلح بدون احترام به انسان، تنها نام دیگری برای سکون تحمیلی است.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» از سنتی فرهنگی میآید که در بخش مهمی از تاریخ خود، خیر، راستی، زیبایی، دادگری، خردورزی و آبادانی را ارزشهایی بنیادین دانسته است؛ ولی در عین حال، پیام آن محدود به یک ملت یا یک سنت نیست. صلح، آرمانی متعلق به همهی انسانها است.
در جهان امروز، که جنگها، مهاجرتهای اجباری، بحرانهای زیستمحیطی و شکافهای اجتماعی زندگی میلیونها انسان را تهدید میکنند، نیازمند زبانی هستیم که بتواند فراتر از مرزهای سیاسی سخن بگوید.
شعر میتواند چنین زبانی باشد، زیرا پیش از آنکه انسانها را به دستهها تقسیم کند، آنان را در تجربهی مشترک انسانی به یکدیگر نزدیک میسازد.
۷. ایران: یک سرچشمهی فرهنگی در گفتوگوی جهانی
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» اثری برخاسته از فرهنگ ایرانی است؛ ولی فرهنگ ایرانی در اینجا نه به معنای حصاری بسته و خودبسنده، بلکه به معنای یک سرچشمهی زنده برای مشارکت در فرهنگ جهانی است.
فرهنگهای بزرگ هنگامی بزرگ میمانند که توان گفتوگو داشته باشند. هویت فرهنگی هنگامی شکوفا میشود که نه از ترس دیگری، بلکه از اعتماد به توان خویش با جهان ارتباط برقرار کند.
زبان پارسی در درازنای تاریخ خود همواره زبانی برای گفتوگو بوده است. شاعران پارسیزبان از مرزهای جغرافیایی فراتر رفتهاند و آثارشان در سرزمینهای گوناگون خوانده شده است. شعر پارسی در بسیاری از نقاط جهان نه چونان صدای یک قوم، بلکه چونان بخشی از میراث انسانی شناخته شده است.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» میخواهد در همین مسیر حرکت کند: نه با ادعای برتری یک فرهنگ بر فرهنگهای دیگر، بلکه با ارائهی یک تجربهی فرهنگی که بتواند با تجربههای دیگر بشری وارد گفتوگو شود.
۸. شعر چونان زبان آینده
در عصری که سرعت، فناوری و دادهها بخش بزرگی از زندگی انسان را شکل دادهاند، شاید بیش از گذشته به زبانهایی نیاز داریم که بتوانند ژرفای تجربهی انسانی را بیان کنند.
علم به ما قدرت شناخت و تغییر جهان را میدهد؛ ولی بهتنهایی پاسخ نمیدهد که چرا باید جهانی بهتر بسازیم.
فناوری ابزارهای تازهای در اختیار ما میگذارد؛ ولی بهتنهایی نمیگوید چگونه باید از این ابزارها برای خیر انسان سود جست.
اینجاست که شعر، فلسفه و هنر اهمیت دوباره مییابند.
شعر زبان سنجشناپذیرترین لایههای وجود انسان است: امید، عشق، اندوه، شگفتی، معنا و آرزوی تعالی.
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» بر این باور است که شعر گذشته نیست؛ شعر یکی از امکانهای آیندهی انسان است.
آیندهای که در آن انسان تنها تولیدکننده و مصرفکننده نیست، بلکه موجودی معناجو، اخلاقی و آفریننده است.
۹. دعوت به یک همکاری جهانی
نشر «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» یک برنامهی فردی نیست، بلکه دعوتی به یک همکاری فرهنگی ملی و جهانی است.
برای تحقق این چشمانداز، نیازمند همراهی گروههای گوناگون هستیم:
۱) مترجمان برای رساندن صدای اثر به زبانهای دیگر؛
۲) ناشران برای قرار دادن آن در دسترس خوانندگان جهانی؛
۳) دانشگاهها برای گفتوگوی فکری و پژوهشی؛
۴) هنرمندان برای آفرینش شکلهای تازهی ارائه؛
۵) بنیادهای فرهنگی و نیکوکاران برای حمایت از یک برنامهی میراثی؛
۶) خوانندگان برای زنده نگه داشتن این گفتوگو.
حمایت از «پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» تنها حمایت از انتشار یک کتاب نیست؛ مشارکت در کوششی برای حفظ و بازآفرینی یک امکان انسانی است: امکان اندیشیدن، احساس کردن و امید ورزیدن در جهانی مشترک.
۱۰. واپسین سخن: از یک شعر به سوی یک افق انسانی
«پریخوانی: رؤیای یاشار، نغمهی آتنا» بر این باور است که انسان هنوز میتواند فراتر از خشونت، ناامیدی و بیگانگی حرکت کند.
این منظومه دعوتی به بازگشت به ژرفای انسان است، به جایی که عشق، خرد، آزادی، امید و مسئولیت به هم میرسند.
این اثر نمیخواهد پاسخی نهایی برای همهی پرسشهای بشر ارائه کند؛ بلکه میخواهد پرسشهای بزرگ را دوباره زنده کند:
– انسان چیست؟
– چه جهانی شایستهی ساختن است؟
– چگونه میتوان در میان رنجها امیدوار ماند؟
– چگونه میتوان آزاد و مسئول بود؟
– چگونه میتوان از مرزهای خویش فراتر رفت و به دیگری رسید؟
– چگونه میتوان زیباترین ارزشها را جستوجو و پاسداری کرد؟
«پریخوانی» – چونان یک چشمانداز شاعرانهی پارسی از یک آیندهی امسانی مشترک – دعوت یک فرهنگ از همهی فرهنگها است؛
دعوت یک زبان از همهی زبانها؛
دعوت یک سرزمین از همهی جهان؛
و دعوت از انسان امروز برای رویآوری به انسانیتی که هنوز و همواره میتواند بهتر شود.
آیندهی انسان نه تنها با قدرت و دانش، بلکه با تخیل، عشق و امید ساخته خواهد شد.
موسی اکرمی
The Global Manifesto of Parikhani
A Contemporary Persian Poetic Vision of Humanity, Hope, and Transcendence
by Musa Akrami
Foreword: From the Heritage of a Culture to the Dialogue of a World
Civilizations remain alive when they are able to speak in the language of their own age. Cultural heritage is not merely a collection of remnants from the past; it is a living force capable of being reborn in every era and responding to the new questions of humanity. Every great culture serves the world when it transcends its historical and geographical boundaries and enriches the shared human experience through a creative dialogue with other cultures.
Parikhani (Calling the Mermaid): Yashar’s Dream, Athena’s Song emerges from such a conviction: the conviction that poetry can still be one of the deepest ways through which human beings think; that poetic language is not merely a means of expressing emotions, but a path toward understanding the world, discovering meaning, and reconsidering humanity’s destiny.
In an age when human beings have achieved unprecedented scientific and technological power, yet simultaneously face profound crises of meaning, ethics, and civilization, we need creations capable of building bridges between reason and imagination, knowledge and wisdom, the individual and society, humanity and nature, the past and the future.
Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song is an attempt to build such a bridge.
This work emerges from the magnificent tradition of Persian poetry—a tradition that, throughout centuries, has regarded poetry not merely as an art of words, but as a way of reflecting upon existence, love, suffering, justice, freedom, and truth. Yet at the same time, Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song does not limit itself to retelling the past; rather, it seeks to place Iran’s poetic and philosophical heritage in dialogue with the questions of contemporary humanity.
- Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song: Reviving the Possibility of Great Poetry in the Modern World
Throughout literary history, great epics and long poetic narratives have always been more than stories told in verse. They have been mirrors in which humanity has seen not only the journeys of heroes, but also reflections of itself: its aspirations, fears, hopes, and possibilities for transcendence.
From the Shahnameh, which narrates human dignity, wisdom, and humanity’s struggle against corruption and destruction, to the Masnavi-ye Ma‘navi, which portrays the search for truth and the spiritual journey of the human soul; from the romantic epics of Nezami Ganjavi to the lyric poetry of Hafez Shirazi, Persian poetry has consistently sought to understand human experience within a horizon wider than everyday existence.
Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song continues this tradition, yet emerges within a new historical condition. Contemporary humanity faces questions that perhaps never existed in such intensity and global scope before:
- How can hope be preserved in a world filled with violence and anxiety?
- How can a balance be created between individual freedom and human responsibility?
- How can scientific progress be accompanied by ethical wisdom?
- How can human beings preserve their own cultural identity while respecting others in a multicultural world?
- How can meaning be found in life without taking refuge in fanaticism and exclusivism?
Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song does not offer a simplistic or ideological answer to these questions; rather, it creates a space for reflection, experience, and dialogue.
- Humanity at the Center of Parikhani
The foundation of Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song is a humanistic vision: the belief that human beings possess dignity, freedom, creativity, and the capacity for transcendence.
In this epic, humanity is neither an isolated being separated from the world, nor merely an instrument serving powers and structures. The human being is a meaning-seeking creature: one who can learn from suffering, rise after failure, become enriched through encounters with others, and open new horizons for both self and world.
According to the worldview of Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song, humanity is neither the absolute master of nature nor a helpless victim of destiny. Human beings are responsible agents who, even within limitations, possess the capacity for choice, creation, and transformation.
For this reason, hope in this work is neither naive optimism nor a passive expectation of a better future. Hope is an existential capacity: the ability to perceive possibility within hardship, to create the future within the present, and to preserve human dignity even under the most difficult circumstances.
- Love: The Unifying Force of Human Existence
One of the fundamental themes of Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song is love; yet love here is not merely a personal emotion or an intimate relationship between two individuals.
Love is a force that carries human beings beyond self-centeredness; a force that makes empathy, recognition of the other, and participation in the shared destiny of humanity possible.
Within the Iranian tradition, love has always been one of the paths toward knowledge and understanding. The lover is not merely one who desires the beloved; the lover is one who transcends the boundaries of the limited self and experiences a wider world.
Parikhani: Yashar’s Dream, Athena’s Song reimagines this heritage in the language of our time: in a world threatened by alienation, hatred, and separation among human beings, love can emerge as an ethical and civilizational force.
- Hope: Creating the Future Within the Present
The contemporary world needs hope more than ever before; yet not a superficial hope that denies the difficulties of the world, nor a simplistic optimism that closes its eyes to human suffering. True hope is the profound recognition of darkness together with a belief in the possibility of light.
Parikhani (Calling the Mermaid): Yashar’s Dream, Athena’s Song speaks of hope as a human virtue and a creative force. In this epic, hope is not a passive expectation of external salvation; rather, it is humanity’s capacity to rise, to rebuild itself, and to create a better world.
A hopeful person is not someone who sees the world as flawless; rather, it is someone who, despite being fully aware of its imperfections, refuses to abandon responsibility toward the world.
In this sense, hope is deeply connected to freedom. A person who sees no possibility of change gradually loses their inner freedom. But one who believes in the possibility of transformation can still choose, create, and demonstrate moral resilience even under the most difficult circumstances.
Parikhani seeks to remind us that the future is not something that simply descends upon humanity; the future is something that human beings create through their thoughts, love, ethics, and actions.
- Suffering: A Path Toward the Depths of Humanity
No reflection on humanity can be complete without addressing suffering.
Suffering is one of the most fundamental shared human experiences—an experience that transcends the boundaries of language, culture, ethnicity, and history. Every human being, in every land and every era, encounters forms of loss, failure, loneliness, injustice, and impermanence.
Yet the fundamental question is not whether suffering can be completely removed from life; rather, it is how human beings can preserve their dignity and meaning in the face of suffering.
Parikhani does not glorify suffering, nor does it turn pain into something sacred. When suffering is imposed upon human beings, it is a bitter reality that must be diminished and overcome. Yet the experience of suffering can also become a source of awakening, empathy, and deeper humanity.
A person who understands the suffering of others develops a more profound sense of humanity. A society that recognizes human suffering moves closer toward justice. A civilization that learns from its own pains gains a greater possibility of maturity.
From this perspective, Parikhani is an invitation to transform suffering into understanding, and understanding into responsibility.
- Peace: Beyond the Absence of War
Peace is one of the fundamental aspirations of Parikhani. Yet peace in this epic does not merely mean the cessation of violence.
True peace emerges when human beings not only cease killing one another, but also recognize the other as a person possessing dignity, rights, and intrinsic value.
Peace without justice is a fragile peace.
Peace without freedom is a silent peace.
Peace without respect for humanity is merely another name for imposed submission.
Parikhani emerges from a cultural tradition that, throughout significant periods of its history, has regarded goodness, truth, beauty, justice, wisdom, and flourishing as fundamental values. Yet its message is not confined to a single nation or tradition. Peace is an aspiration belonging to all humanity.
In today’s world, where wars, forced migrations, environmental crises, and social divisions threaten the lives of millions, we need a language capable of speaking beyond political borders.
Poetry can become such a language, because before dividing human beings into categories, it brings them closer through their shared human experience.
- Iran: A Cultural Source in Global Dialogue
Parikhani is a work rooted in Iranian culture; yet Iranian culture here does not represent a closed and self-contained enclosure, but rather a living source for participation in global culture.
Great cultures remain great when they possess the ability to engage in dialogue. Cultural identity flourishes when it connects with the world not through fear of others, but through confidence in its own creative power.
Throughout its long history, the Persian language has always been a language of dialogue. Persian-speaking poets have crossed geographical boundaries, and their works have been read in many lands. Persian poetry has been recognized in many parts of the world not merely as the voice of one people, but as part of the shared heritage of humanity.
Parikhani seeks to continue along this path: not by claiming the superiority of one culture over others, but by offering a cultural experience capable of entering into dialogue with other human experiences.
- Poetry as the Language of the Future
In an age when speed, technology, and data shape a large part of human life, we perhaps need more than ever languages capable of expressing the depth of human experience.
Science gives us the power to understand and transform the world; yet by itself it does not answer why we should create a better world.
Technology provides us with new tools; yet by itself it does not tell us how these tools should be used for the benefit of humanity.
This is where poetry, philosophy, and art regain their importance.
Poetry is the language of the immeasurable dimensions of human existence: hope, love, sorrow, wonder, meaning, and the aspiration toward transcendence.
Parikhani holds that poetry is not a relic of the past; poetry is one of humanity’s possibilities for the future.
A future in which human beings are not merely producers and consumers, but meaning-seeking, ethical, and creative beings.
- A Call for Global Collaboration
The publication of Parikhani (Calling the Mermaid): Yashar’s Dream, Athena’s Song is not merely an individual undertaking; it is an invitation to a cultural collaboration at both national and global levels.
To realize this vision, we need the participation and support of diverse communities:
- Translators, to carry the voice of this work into other languages;
- Publishers, to make it accessible to readers throughout the world;
- Universities, to foster intellectual dialogue and scholarly exploration;
- Artists, to create new forms of presentation and interpretation;
- Cultural foundations and philanthropists, to support a project of lasting cultural heritage;
- Readers, to keep this dialogue alive.
Supporting Parikhani is not merely supporting the publication of a book; it is participating in an effort to preserve and renew a human possibility: the possibility of thinking, feeling, and hoping together in a shared world.
This project invites those who believe that culture is not merely a record of the past, but a force capable of shaping the future; those who believe that literature and art can still create bridges among human beings; and those who recognize that the deepest challenges of our age require not only technological solutions, but also imagination, wisdom, compassion, and moral vision.
- Final Words: From a Poem Toward a Human Horizon
Parikhani (Calling the Mermaid): Yashar’s Dream, Athena’s Song is founded upon the belief that humanity can still move beyond violence, despair, and alienation.
This epic is an invitation to return to the depths of what it means to be human—to the place where love, wisdom, freedom, hope, and responsibility meet.
This work does not seek to provide final answers to all the questions of humanity; rather, it seeks to revive the great questions themselves:
– What is the human being?
– What kind of world is worthy of being created?
– How can we remain hopeful amid suffering?
– How can we be both free and responsible?
– How can we transcend the boundaries of the self and truly encounter the other?
– How can we seek and preserve the most beautiful values of human existence?
Parikhani – as a Persian poetic vision of a shared human future – is an invitation from one culture to all cultures;
an invitation from one language to all languages;an invitation from one homeland to the entire world;
and an invitation to contemporary humanity to turn toward a form of humanity that can still – and always – become better.
The future of humanity will not be built by power and knowledge alone, but also by imagination, love, and hope.
Musa Akrami