قسمتی از مقدمه کتاب:
این نوشته بیش از آنکه حکم بدهد، دعوت میکند. دعوت به مکث و دعوت به درنگ. دعوت به شنیدن. دعوت به نامیدن رنج. دعوت به نگاهبانی از شادی. دعوت به تأمل، پیش از شتاب. دعوت به ساختن خانهای در جان. دعوت به معنادار کردن و نگه داشتن غمهایی ارجمند و انسانی و دعوت به اینکه هرکس از خود بپرسد: کدام صدا مرا از خویش دور کرده است؟ کدام سکوت، هنوز چراغ ندارد؟ کدام کلمه باید در من زاده شود؟ کدام خلوت هنوز ساخته نشده است؟
این کتاب فرزند خلوت است؛ اما خلوتی که پشت به جهان نکرده است. خلوتی که از رنج آمده، اما در رنج نمانده است. از سکوت گذشته، اما در سکوت نخوابیده است. کلمه جسته، اما به واژهبازی دل نبسته است. به درون بازگشته، اما جهان را نفی نکرده است. چنین خلوتی میخواهد انسان را به زندگی بازگرداند؛ زندگیای روشنتر، آهستهتر، صادقتر، آزادتر و معنادارتر.
اگر خواننده در این صفحات تکهای از خود را پیدا کند، شاید نه به این دلیل باشد که من از زندگی او خبر دارم، بلکه به این دلیل است که برخی رنجها، پرسشها و نیازهای جان، میان همه ما مشترکاند. هرکس راه خود را دارد، اما گمشدن، سکوت، ترس، امید، جستوجوی کلمه و نیاز به خانهی درون، تجربههایی بیگانه با هیچ انسانی نیستند.
این کتاب از همان نیاز آغاز میشود: نیاز به خانهای در جان.
خانهای که نامش خلوت است.
چراغش کلمه است.
راهش زندگی است.
و مقصودش این است که «منِ هرکس» در جهان بماند، اما نزد خویش و معنا غایب نشود.
فهرست فصول:
پیشگفتار: آهستگی جان (نعمتالله فاضلی)
مقدمه: صدا، سکوت، خلوت
این کتاب فرزند خلوت است
واژهنامه کتاب
فصل اول: جهان صدا و اجبار به دیده شدن
فصل دوم: تنهایی، غیاب خویش و زایش نیاز به خلوت
فصل سوم: سکوت: در آستانه جان بودن
فصل چهارم: کلمه: نجات از بینامی
فصل پنجم: تولد خلوت
فصل ششم: خلوت: کارگاه خویشسازی
فصل هفتم: خاموشی: سرریز کلمه از واژه
فصل هشتم: مرگ، زندگی، شادی و آزادی در خلوت
فصل نهم: دل با یار و سر به کار
فصل دهم: رسالهای برای بازگشت جان به خویش
فصل یازدهم: تمرینهای خلوت
جواد –
به نظر کتاب فوق العاده ای باید باشه