برده‌پروری یا بنده‌پروری؟ آموزش و برنامه درسی ایران در قرن چهاردهم چه راهی را طی کرده و به کجا رهسپار است؟

برده‌پروری یا بنده‌پروری؟ آموزش و برنامه درسی ایران در قرن چهاردهم چه راهی را طی کرده و به کجا رهسپار است؟

نویسنده: نعمت اله موسی پور
استاد برنامه‌‏ریزی درسی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس.

منبع: فصلنامه مطالعات برنامه درسی ايران، سال هفدهم، شماره ،۴۶ بهار ۱۴۰۱

چکیده
چکیده: تربیت نوین در ایران طی قرن چهاردهم تحت شرایط جهانی و خواست عمومی بدست حکومت‏های مستقر گسترش یافت. در بررسی جوانب این موضوع، چهار بعد اساسی «مدرسه و موقعیت آموزش»، «محتوا و برنامه آموزش»، «معلم و کنشگر آموزش» و «برنامه‌ریزی درسی و علم آموزش» تشریح و آشکار شد که این ابعاد دارای وضعیت متفاوتی در دو نیمه قرن در دو حکومت مستقر بوده‌‎اند. باوجوداین، در سراسر قرن چهاردهم، با اندک تفاوت‌هایی در شدت عمل، آنچه محور تمام فعالیت‌های آموزش و پرورش قرار گرفت، تلاش برای توسعه و ترویج «فرهنگ تبعیت» بود که در نیمه اول مبتنی بر فرایند اطاعت و در نیمه دوم مبتنی بر فرایند حماقت دنبال شد. شواهد نشان می‏‌دهد عمل بر آن منطق نمی‌‏تواند مؤثر و مقبول واقع شود؛ هر چند که تحت فشار قدرت حکومت استمرار یابد. آنچه لازم است محترم شمرد «دانایی واقعی» است که برآیند علم می‌‎باشد و با بکارگیری علم آموزش بدست می‌‏آید.

کلیدواژه‌ها:
تربیت نوین ایران دستاوردهای آموزش نوین فرهنگ تبعیت فرایندهای اطاعت و حماقت

:: لینک دانلود مقاله کامل:
برده‌پروری یا بنده‌پروری؟ آموزش و برنامه درسی ایران در قرن چهاردهم چه راهی را طی کرده و به کجا رهسپار است؟

Nematollah Mousapour
hormozgan University

Abstract:
Modern education in Iran was expanded during the 14th century under universal conditions and public will by established governments. In examining the aspects of this issue, four basic dimensions of “educational situation and school”, “content and curriculum”, “teacher and education activist” and “curriculum planning” were explained and it was revealed that these dimensions had different status in two halves. However, throughout the 14th century, what became the centerpiece of all education activities was the attempt to develop and promote a “culture of adherence” that was pursued in the first half based on the obedience process and in the second half based on the process of stupidity. Evidence suggests that the practice of that logic cannot be effective and acceptable, even if it persists under the pressure of the government’s power. What is needed is respect for “real knowledge”, which is the result of science and is achieved using the science of education.

Abstract:
Iran’s Modern Education Achievements of Modern Education Culture of Adherence Processes of Obedience and Stupidity

تکمیلی:
به تازگی کتابی از دکتر نعمت الله موسی پور  با عنوان تاریخ برنامه ریزی درسی در ایران منتشر شده است.